seni düşünmek
gökyüzü olmak gibi bir şey
ya da
karlı soğuklar geldiğinde
yeni bir iklime
         kanat açmak
okyanus derinliklerinde yosun
belkide bir uçurtma
kuyruğunda renklerin dansı
anlayacağın
“kalküta’nın damları üstünde güneş
güneş gibi
         yükseliyordu…”
der ya nazım
benim hünerli ellerim
dilsiz ağzım
seni düşünmek seni düşünmek kadar
müthiş bir düş
         güzel bir duruş
nehirler gibi uzun, ovalar gibi geniş
meyveli bir yaz, beyazı bol bir kış
ilk insandan günümüze
kayıtsız kalınmamış bir seçim, bir iş
yarının ilk ışığı
         sevdaların paydası

 
öpmedim hiç bir kadını
onbeş yıl
kendi halimce onlardan habersiz
aşık olduğum
kimi kadınların adlarını bile unuttum
bir kaçının adıysa
çıplak ve serin bir rüzgar gibi hala
durmadan eser düşlerimde
onlarla ilgili
masallar uydurdum
         umutlar büyüttüm
alıp koynuma uyudum hüzünlü seslerini

kadınlar nasıl kokar
         çiçeklerden farkları
avuçlarının arasına aldığımda
gögüsleri
bir güvercinin kalbi gibi mi çırpınır

bir kadının erkeklerle ilgili duygularını
bilmek isterdim
gerçekte
TV
magazin programları
         boyalı gazete eklerinde
anlatıldığı gibi mi

düşünüyorum da
anlamaktan
öyle uzağım ki
ama biliyorum
bir erkek kırk gün hatta elli gün
“gık” demeden aç kalabilir
onbeş, yirmi yıl mapus yatabilir
davasından dönmeden
ama tek bir gün bile
bir kadını düşte de olsa
dizinde yatırmadan
bağı-bostanı sulamaktan dönen
yaşlı bir köylü gibi
gece
kafasını yastığına korken
mutluluk gemisini demirleye bilir mi

öyle gecelerde uykularım
avcıların köpek sürüleriyle
karaçalılara sürdüğü
bir ceylan yavrusu gibi
çaresiz ve yaralı kalır.

 
Küçüğüm
ciğer parem
yürek alazım
kolların ince
kolların kısa
yetmiyor
kollarıma atlayıp
boynuma sarılmaya
hem yetse
kaç yazar
arada
kilometrelerce yol
nizamiye kapıları
polisi, askeri, gardiyanı
ama
hiç bir güç dudruramıyor
düşlerimizi
düşlerimiz her gece
deniz atları gibi
derin sularda çıkıp
uçsuz bucaksız çayırlarda
suvarisiz
seyircisiz
bir uçtan bir uça
dört nala koşturuyorlar
ay ışığının altında
kişneyip şahlanarak
bir ölüp
bin canlanarak
bir güzel sevişiyorlar
gün doğduğunda
o yerlerde
zambaklar açıyor

 
yine aşığım
asiyim
     fırtınayım
eğme başını
ürkmesin ilkyaz
artık bıraktım
düşlerimi gölgene
kefeni yok özgürlüğün
yeni başlangıçlar için
günkan nerhir
durmadan taş basmamızı istiyor
                                   özlemlerimize
ve kendimizle
bu günü yakmamızı istiyor
gel gör ki
yine aşığım
diri yürek iri
ah biliyorum
yakışmıyor bana
dağlarda barut kokusu
sokaklarda pir sultan
yavrularının yarasını yalayan
dişi bir köpek kadar
             duyarlı olamıyorum
ama aşığım işte
ince, içten
kaynıyor kalbim
kollarım, dudaklarım
dilim, ellerim
             alev salkımı
yeri değil yeri olmaya
nafile
artık ne işe gidebilirim
ne de
bir mitin için afiş asmaya
………………………………
kırlangıç yumurtasının sarısı gibi
bogazımdan akmadıkça
o dudaklarının tadı
ve o yumuşak tenin
             tarfisiz çağrısı
uçurmadıkça beni
              o dipsiz yardan
keremin
         mecnunum
                  ferhatım
ne dağ dinler
         ne çöl
              yanarım
böyle uzak kaldıkça

oysa bilirim
onun coğrafyasındaki
kırmızı çizgiler üstünde
daha
tekerleğin ilk devridaiminde
tükenmeye başlar
asla bitmez sandığım
bir teren gibi daldığım
o aşk