Gücüm, hayatım, nem varsa kaybettim;
Kaybettim, ah, dostlarımı, neş’emi;
Kalmadı hatta kibrim, azametim;
Oydu vehmettiren dahiliğimi.
“Hakikat budur” dedikleri zaman,
Karşımda sahiden bir dost zanettim.
Hakikati anlayıp duyduğum an;
Çoktandır galip gelmişti nefretim.
Ama işte hakikat ebedidir;
Yaşarsa bir kimse ondan bihaber,
Alemde ömrünce gafil kişidir.
Tanrı soruyor, cevap vermek ister,
İyi ki ağlamışım arasıra;
Elimde kalan servet bu, dünyada…
Gücümü, yaşamımı,
Dostlarımı neşemi,
Dahiliğime inandıran
Gururumu yitirdim.
Bildiğimde gerçeği
Onu bir dost sanmıştım
Duyduğumda anladım
Tiksindim ondan şimdi.
Yine de o evrensel,
Ondan uzakta kişi
Cahillik eder bilki.
Sorusuna Tanrı’nın yanıt vermeli heran,
Tek mülküm bu dünyada
Ağlamış olmam bazan
Türkçesi: Durmuş Ali Özkale)