-Oğlum Deniz’e -
1

Ben bütün yenilgileri yaşadım
Kalmadı sana hiçbir şey
Oğlum, biricik muradım
Bir su damlasıdır kapıyı gözler
Tükürür gibi bakıyor yüzüme dünya
Kırılmış ağacımın o tek sürgüsünü
Oğlum, biricik muradım
Benden ötelere döndür yüzünü

2

Uzun bir sözcükse ömrüm
Oğlum, son iki hecesin sen
Günüm geceye ilikli
Yanımda yok bir kimsem

O küçücük odada soluğun
Mavi resimler çizer havaya
Avludaki kiraz içini çeker
Elma, armut, akasya

Artık evin erkeğisin sen
Erkencisin bu konuda
Seninle büyüyecek bil ki
Uzaktaki şu baba

3

Geçip gidiyor günler
Boğuk bir sis altında
Elimin ucunda defter
Kopurıp duruyor boyuna

Ne yazdımsa oğlum
Bugüne kadar böyle
Sanki bir yaz günü
Savruldu akşam esintisinde

Geçip gidiyor günler
Evim uzak, yol yakın
Ölüme kedere, acıya
Cinner, cehennem, intihar..

4

Gecenin son otobüsü
Hoşçakal oğlum
Alnımda bir seğirme
Yüreğimde hüzün

Gecenin son otobüsü..
Şimdi soluk bir ışık
Gençliğimin kenti
Dönüş yok artık

Gecenin son otobüsü..
Götür beni uzaklara
Gecenin son otobüsü
Oğlum gelir nasılsa

5

Yağmurun diliyle konuştum
Uzandım taşların eliyle
Oğlum seni düşündüm
Galata’da eski bir evde

Denizin dikeninde uyudum
Uyandım ter içinde
Oğlum seni düşündüm
Geçmiş zaman kipinde

Yolların arklarından baktım
Gözyaşların merceğiyle
Oglum seni düşündüm
Hasretlerin ikliminde

Deniz…ölümde bile..

6

Oğlum unutma adını
Sana boşuna konulmadı o
Oğlum unutma adını
Göğe çizilen resimleri hatırla
Oğlum unutma adını
Dağları teğelleyen suları
Oğlum unutma adını
Kardeşliği, cesareti ve yanılgıyı
Oglum unutma adını
Tarihe karşı yürüyen bedenleri hatırla
Oğlum unutma adını
Ve tarih olan sonra
Oğlum unutma adını
Hep ipte olacak boynun
Oğlum unutma adını
Yaralı,  acılı bir yurdun
Oğlum unutma adını
Kanı, çiçeği olarak…

Deniz…unutma adını..

Galata, 1988
(Deniz, Unutma Adını)

 
Yollar kivrim kivrim, yürüdükçe uzuyor.
Hayat nefes nefes, yasadikça bitiyor.
Gelen gitmek istemiyor, giden gelemiyor.
Zaman pesine düsmüs, kaçtikça kovaliyor!

Sigindigin daglar, ufalandi toz oldu.
Güvendigin agalar, olmamis gibi kayboldu.
Kaçanlar yakalandi, zincire vuruldu, hapsoldu.
Fersah fersah geride kaldi yollar, tükendin yolcu.

Ne olursan ol, ister bey ister oduncu.
Kaçtigin, sana senden de yakin yolcu.
Yollar böyle iste, ulasiyor O’na, bos veya dolu.
Yolun sonuna varmana ne kaldi yolcu?

Yollar ne kadar da uzasa, sonunda bitiyor…
Hayat kaldirimda degil, yolda geçiyor.
Giden gelmiyor, hep gelen gidiyor…
Yolcu yolunda gerek, yollar seni de bekliyor!

 
Bana yaşamayı öğretme,
Ben her gün, her gece ölüme yaşıyorum.

Umursamazlık sinmiş üzerime.
Canım hiç bir şey istemiyor.
Adeta bir batağa batmış gibiyim,
Çırpındıkça gömülüyor, gömüldükçe,
çırpınıyorum.

Ne ellerini istiyorum şimdi.
ne de seni görmek şu an yanımda..
Her şeyden kaçmak,
kalabalıkların arasında kaybolmak,
yalnızlığın kapısını aralamak,
ve acıların gölgesinde paylaşmak,
nereden geldiğini bilmediğim,
fısıltıları..

Bana yaşamayı öğretme,
Ben her gün, her gece ölüme yaşıyorum.

 
Siddetin söndürür yanan sinemi,
hayalî bir tereddütün dimaginda.
Hiddetin döndürür hazan bendimi,
altunî bakislarin kiskacinda.

Gülleri saçtin tan vaktime,
sevmeyi seviyorum derken.
Hançeri çaktin tam kalbime,
giderken vaktinden erken.

Nârinla boyandi bu kafes,
yalnizligin sitemkâr rengine.
Hârinla yandi kuru nefes,
ayriligin cefakâr ellerinde.

Tutkuyu sapladi mizragin,
kalan küllerin çok uzaklarina.
Acaba kimi kaydirirsin,
kâküllerinin sok tuzaklarina?

Son alevini de söndürdüm,
okyanuslarin ta ortasinda.
Kalan izlerini de öldürdüm.
Simdi kaçisim ala bora!

 
Ben olaylara yön veremiyorken, sen kendi basina bir olaydin.
Arkadas dediklerim beni terkederken, sen yanimda kalmayi dogru saydin.
Vefa dedin… çocukluk yillarindan kalma dostluga vefa!
Digerlerine benzemedin… çektirmedin bana onlar gibi cefa!

 
Telefon açtığımda “alo.” deyişini,
sesinde ki sevinci ve değişimi,
seni uzaktan sevebilme ihtimalini,
bilmek.
bana şimdilik yetiyor.

Geceleri düşündüğünü, hüzünlenip,
ismimi tekrarladığını, heceleyip,
kalbini sardığımı, kelepçeleyip,
bilmek.
bana şimdilik yetiyor.

Ağlayan gözlerinden damla damla,
titrek sesinden hasret hasret,
özleyen mektuplarında çağlayan,
olmak.
bana şimdilik yetiyor.

Gönlünde filizlenen bir kırmızı gül,
üzerinde taşıdığın siyah beyaz resim,
hayalî filminde en kral oyuncu,
olmak.
bana şimdilik yetiyor.

bana şimdilik yetiyor.
ama sadece,
şimdilik.

 
Yaşlı gözlerinle yüzüme bakma,
firarîdir bedenim, firarî sevgiler.
Âh’lı sözlerinle özüme akma,
yabanîdir bedenim, yabanî sevgiler.

Firarî ömür kumlarda köpük,
kıyıya vuran dalga misali hayat.
Yüksek ateşlerde bile sönük,
hatıra kalan bir resim aşkiyat!

Hendek kazdım gönül civarına,
geçit yok, yolunu şaşırana.
Mendil açtım can pazarlığına,
medet yok, vaktini doldurana.

Senden kaçışım boşuboşuna.
Sen, benim son durağım.
Bekleyen, yarışın en sonunda,
son varisim, kara toprağım.

Birini bitiren sonunu da tüketir.
Eksikliğini hissetmedi kimseler.
Vefa-i vedalarda cefa eritir,
sesini kâh yitirip kâh işitenler.

 
En zor animda, yoksun hiç yanimda.
Soguk yagmurlarda bekliyorum seni.
Seni, sevgini, gel artik kurtar beni.

Uzun yollarda gezindim, tükendim.
Anilarla, sensizlige direndim, denedim.
Bekledim, bekledim, çok özledim.
Gözbebegim, sana çok hasretim.

Gizli kalmis düslerin tesirindeyim.
Sevginin hasretiyle beklemekteyim.
Anlarsin bir gün diye çekinmekteyim.
Seviyorsun, sevmiyorsun, nereden bileyim?

Istesemde olmuyor, sensiz zaman geçmiyor.
Ne yapsamda gitmiyor, gözlerin düslerimden.

 
Bir gece siyahın perdesinde.
Bir tılsımın ahu gölgesinde.

Damla damla akar da durur,
hayallerin kuytusunda gurur.
Hazân gülleri solmaz, kurur.
bir gün gelir beni de vurur!

Ölmeden öldürdüğün çilemle,
kendi mezar taşımı sırtlamışım.
Vermeden aldın. bir hileyle.
Meğer, izzet-i nefsimi satmışım!

Seni bildim bileli, alır da gider,
seni benden, beni de senden.
Fen’i sildim sileli, ağırca biler,
teni menden, beni de tenden.

Belî, vardır bu işin de sonu.
Nerde ama, son ictimâî konu?

 
Hayaller birakmiyor ki pesimi,
en devasâ halimde, senden ayriyim.
Yâd eller söndüremiyor atesimi,
en devasâ halimde, senden ayriyim.

Ismin, kalbimin en narin kösesinde,
ve sicak gülüsün bir günesti içimde.
Aciyi da paylasacaktik birlikte
en devasâ halimde, senden ayriyim.

Benim degil.. umutlarin katilisin.
Her sey gibi, sende fanîsin
Iyi günümde yanimda, simdi nerdesin..?
en devasâ halimde, senden ayriyim

 
Herseyi yok sayip gittigin gün varya…
O gün hüsrani yasadim, gözyaslarimi tattim.
Gerçek çaresizligin ve yikilmisligin ne oldugunu anladim,
ve aynada kendime bakarken, gözlerimdeki kararsizligi gördüm.
Sanki ben idim suçlu olan,
yalniz ben idim azi çogaltan,
sevdigini terkedip yollara koyulan
Sanki ben idim.

 
Saplanti sanirsin bakislarimi,
âmâ gözlerim medet beklerken.
Akinti sanirsin gözyaslarimi,
veda sözlerim sitem eylerken.

Efkârini maziye mâl etme,
bu yagmur da birgün diner.
Anilari kendine yük etme,
gün gelir hepsi üstüste biner.

Sanirsin, zenginler oldu fakir.
Krallar görüldü hor ve hâkir.
kan revana dönen aleminde,
hayalin gitti, geriye kaldi kir.

Ideoloji öldü, diyor bir bay.
Artik beni ne sayarsan say!
Aydinlik karanliga maglup,
bende siyah ellerinde kobay!

 
Olup bitmekte hersey…
Geceden sonra yine gündüz olmakta…
Günes dogmakta,
ve ömrüm bir gün daha kisalmakta.

Yillandikça düsmekte degeri bir çok seyin…
tükenmekte ümidim…
Pahasi eksilmekte bir zaman ki servetlerin..
ve Sen hâlâ varsin efendim..
Son gördügüm yerdesin.. böylesi sadakât!
Hak ettimmi acaba efendim?!

Ben böyle mahçup..
Utanip, ezilmekte bir sözün altinda.
Gonlüm hep mahsus,
sevgilere inanip, gülümseyisine kanmakta!

Adimlarim sana yönelmeye mecbur…
Sana dönecegim efendim.
Hem suçluyum hem de magdur..
Hos görüne siginacagim efendim!

 
Gizli bir yara içimde sakladigim.
Çöller misali sessiz bir ilham.
Isli bir mazide sakladigim:
gözyasi, izdirap ve ithâm.

Hayatim uzaniyor ayak ucumda.
Prangalarin yorgunu ayaklarimda.
Yerlerde arandigim anahtari,
son kez gördüm bas ucumda.

Ufuklarda bekledigim bir özlem.
Neredesin sakladigim nerede?
Geride biraktigin sonsuz elem
gözüme çektigin siyahî perdede.

Hiç dogmadi günesin tân’imı
Bir gün olsun bakmadi yüzüme.
Nurun sinmedi de gamli sineme,
tozlu yollari tükettim âhimla.

Gökyüzünü seyrim devam ediyor,
sir küpünü hâlâ dolduramadim.
Gül yüzünü bakislarim ariyor,
resmine hâlâ dokunamadim

Acilarin gölgesinde seni bekliyor,
seher vakti biraktigim ellerim.
Tesellileri çoktur kaybettim.
Günlerime günleri de ekliyor

 
Çilesiz bir günüm yok sen olmayinca.
Çogalir dertlerim yoklugunda.
Sensiz günlerin anlami yok yasantimda.
Sahte gülücükler sarmis bedenimi, ihanetler örtmüs üzerimi.

Sessiz geçen günler, unutturamiyor seni bana.
Söz geçiremez oldum, senle dolu duygularima.
Faydasi yok aglamanin olmayisina.
Sahte gülücükler sarmis bedenimi, ihanetler örtmüs üzerimi.

Sensizlige çare olamaz hiç kimse,
dolduramaz yerine güzeller güzeli bile.
Hasretim, o içten gülüsüne.
Sahte gülücükler sarmis bedenimi, ihanetler örtmüs üzerimi.

Gezinmek senin geçtigin sokaklarda,
aci veriyor senden koparilan canima,
gittin gideli sen, söndü hayatimda
Sahte gülücükler sarmis bedenimi, ihanetler örtmüs üzerimi.

Düsünmek seni, senin olan herseyi.
Göz önüne getirmek sevdigim seni.
Sendin ruhumun kaybolan degeri.
Sahte gülücükler sarmis bedenimi, ihanetler örtmüs üzerimi.

 
Doğup büyüdüğüm yerlerden uzaktayım.
Bir daha dönebilirmiyim, meraktayım.
Özledim suyunu, toprağını, yurdumun tasasındayım.
Bir gün görürmüyüm bu gözlerle diye, ağlamaktayım.

Göçmen dediler, mülteci ettiler, özgürlügümü çok gördüler.
Ben istemedim böyle olsun, vatanım bölünsün, güldüler!
Bırakın gideyim, savaşsamda toprağımda öleyim, dinlemediler.
Hapsettiler, hüzünlü kuşlar misali, bir kafeste bitirdiler.

 
Hayat elli-altmış günden ibaret
yaşamışsan yalnız yirmibir gece
ve her gecede bir an süresince
ömür üç-beş hatıradan ibaret

Bu gün de bitti bitecek sessizce
bilmem kaç gece daha tüketince
bir kaç hayır bıraktıysan gerince
yaşam inişin, çıkıştan ibaret

Duyguların feri bir bir sönünce
son günlerin ilk günlere dönünce
uzak yolların sonu görününce
hayat bir kaç iniltiden ibaret

Eğlencenin zevki sona erince
harcadığın yerleri bilmeyince
evladın mirasını bekleyince
ömür boş bir avuntudan ibaret

Dilin bildiğinden fazla deyince
hiçkimse elinden emin değilse
Gözlerin baktığında görmeyince
yaşam küllenmiş alevden ibaret

Engeller sıra sıra belirince
ufukta ümitsizlik görününce
ellerin dermanını yitirince
hayat baki isyanlardan ibaret

Özünle sözün hakta birleşince
için dışına sirayet edince
emaneti yerine getirince
ömür gül bahçelerinden ibaret

Her tad başka damağın lezzetince
her şeye şükür, kulluk değerince
kim sürmüşse bir ömür, izzetince
yaşam sayısız nimetten ibaret

Gerçekler gözönüne serilince
birden ölüm sarhoşluğu gelince
son bir damla yanakta süzülünce
hayat basit bir idrakten ibaret

 
Uyansam, uyandirilsam simdi, çok geç olmadan.
Bu rüya kötüye gidiyor, uyandirin beni bu uykudan.
Gördüklerim çok gerçekci, acaba yaniliyormuyum?
Herkes yasiyorda, ben mi uyukluyorum!

Yürüdügüm yollarin sonu çikmaz sokak.
Hiç yabanci degil bu yol, ayaklarim önceden geçmis olacak.
Bilmiyorum bu kaçinci geçisim bu yoldan, bir kisir dönence.
Uyanmayi bekliyorum, ayni dönemeci tekrar görünce!

Istiyorum kalkmayi, uyanmayi, herseyi silip bastan baslamayi.
Gayretimi tazeleyip yola koyulmayi, O’nu aramayi.
Bulmayi, beni uyandiracak olani, kapisina köle olmayi.
O ki, beni yasatip, yapan imtihani, ögreten aklimi kullanmayi!

Rüyamda bir dünya var, akarsulari soguk, denizleri derin.
Bir de levhâ var, yaziyor: mânayi maddeden ayirt edin!
Içimde bir fisilti; bir gün ayrilacagim ama bu kadar mi çabuk?
Dünya hayati, bitirmem gereken yolculuk!

Yollar eskisi gibi degil artik, sokaklar da degisik.
Insanlar ayni, lâkin rüyalardan açilmis birer pencerecik.
Bir uyanisa dogru ilerliyorum simdi, içimde haykiris…
Rüyamin sonu belliymis meger, ölüme uyanis!

 
Hiç bitmeyecekmis gibi zaman.
Son bulmayacakmis gibi yasam,
amaçsiz, bir yöne dogru ilerliyordum.
Yavas, yavas.. yani öylesine.

O’ndan önce böyleydi hayatim.
Kaba hatlariyla tasvirlenmis vasfim:
Uzaktan kumandayla yürüyen bir ceset.
Bir torba kemik ve bir torba et!

Sonra hislerimle birlikte gördüklerim de degisti.
Geçtigim gayesiz yoldan sâde bir nur geçti.
Aydinlatti gizli duygularimi, gün isigina çikardi.
Öncesini unutturdu, zamani yasamimda anlamsiz kildi.